Az gittik uz gittik askerliğin sonuna geldik..
5 gün daha kamufaj ve postal..
ardından sivil hayat..
ve koğuş yok, komutan yok, esas duruş yok, selam yok, hergün hergün traşta yok..
Üstelik emretmek emir almak yok..
Yok yok yani sivil hayatta :)
Çıkış göründü...
Tadında bırakalım Erzurum.
Bırakta ben gideyim...
Şimdi efendim, kaç ay askerlik yaptında serzenişte bulunuyorsun .. Bizim dedelerimiz 3-5 sene askerlik yapmışlar. gıkını çıkarmamışlar.. Takmışlar göğüslerine madalyayı, dillerine askerlik anılarını gururla anlatıyorlar..
Peki ya Sen! kısa dönem, poşet efendi.. 6 ay askerlik yapıyorsun.. Siteminden yanına varılmıyor... ecdadının kemikleri sızlıyor.. diyebilirsiniz..
Olabilir paşamm.. yıl mertebesinde olmasada ay bazında bende o kamuflajı giydim, bot bağladım vazifemi yaptım.. Bende yaşadım...
Her neyse..
Evet kaynatasızlar artık yolun sonuna geldik. Atarsa 5 şafak deli gibi sıkıştırmaya başladı. Sonunda kurtulucam bu mantık dışı yerden.
Burası saçmalıklarla dolu bir yer kaynatasızlar öğrendiğiniz iyi şeylerin dışında öğrenilen en büyük şey çakallık, hayatta kalma, kendini ezdirmeme mücadelesi. Burada kendini korur ezdirmezsen hayatta ( sivil ) da başarılı olursun. Askerliğin öğrettiği en büyük olay bu.
Ve tabiki hasret, özlem..
Burada ailenin ve sivil hayatın değerini çok iyi anlıyorsunuz. Sivilde tenezzül etmediğiniz olgu- olaylar burda kıymete biniyor. Halıyı özlüyorsun mesela, halıya ayak basmayı özlüyorsun, spor ayakkabıyı özlüyorsun, çayı, temiz çatal kaşığı, geç yatmayı, geç kalkmayı, düzgün bir uykuyu. Sivile dair ne varsa özlüyorsun.
Pişmanlıklar...
Sivilde yaptığın salak saçma şeyler, anne babaya yaptığın gereksiz atarlar burda canını çok sıkıyor. Pişman oluyorsun, gereksiz yere öyle yapmışım diyorsun ister istemez. Kimin seni daha çok önemsediğini gerçek dostunu, düşmanını öğreniyorsun. Sivilde selam dahi vermeyeceğin, adam yerine koymayacağın insancıklara ağam- paşam çekmek , kedinin aslan olduğunu görmek ve kabullenmek zorunda kalıyorsun. Elinden hiçbirşey gelmediğini anlayıp sineye çekiyorsun...
Acısıyla tatlısıyla 165 günü geride bıraktım. Sivilde hiç yapmayacağım şeyleri yapmak zorunda kaldım. Yönetici sıfatının verdiği yetkileri kırmadan üzmeden kullanmaya çalıştımsa da olmadı. Dışlandım, fakat umrumda dahi olmadı kafamdaki tek şey buranın gelip geçici olmasıydı. Adaletli olmanın zorluğunu, adalet dağıtmanın zorluğunu sonuna kadar hissettim.
Burada çektiğim sıkıntılar umarım sivilde bana güç kaynağı olur diyerekten kendimi avutuyorum.
Yalnızlık...
Otobüse binip o güzel yuvamdan ayrılır ayrılmaz yapayalnız olma duygusunu dibine kadar hissettim. Adeta mahşer yerinin bi numunesi gibi yapayalnızsın ve sana el uzatacak kimse yok. Herkes kendi derdinde ve biçare durumda.
Askerlik dünya halinin kısa bir özeti gibi. Birileri geliyor ona alışıyorsun, ısınıyorsun ve günü geldiğinde gidiyor. Bir daha hiç göremeyeceğini biliyorsun, üzülüyorsun sonra yeniden birileri geliyor, bu sefer o sana alışıyor, ısınıyor sonra sen gidiyorsun. Tıpkı yaşlanıp ölmek gibi.
Sanırım dünya hayatı 5 safhadan oluşuyor.
- Çocukluk çağı
- Okul çağı
- Askerlik çağı
- Olgunluk
- Yaşlılık
Ben askerlik çağını bitirerek sanırım hayatı ortaladım. Artık büyük kararlar alma, büyük icraatler yapma evremdeyim. Şafak sıkıştırdıkça bunları düşünüp duruyorum kaynatasızlar. O nöbet kulübesinin ıssızlığı, yapayalnızlığı sizi düşünmeye zorluyor. İstemesenizde düşünüyorsunuz.
Buradaki vaktimi tamamladım kaynatasızlar, bot bağlamayanlar düşünsün gerisini. Bu şafaktan sonra ben mi düşüneyim :D Umarım hayırlı güzel bir hayat bizi bekliyordur.
Selametle
Hava Piyade Çavuş Zafer