27 Eylül 2012 Perşembe

Yaşamak

Başlıktan anlaşılacağı gibi mutsuzum kaynatasızlar. Ama mutlu da oluyorum arada sırada, neden mutsuz oluyorum anlamış değilim. Allah a şükür sevdiğim herkes, tamam herkes olmasa da çoğu kişi yanımda. Çok zengin olamasak ta, kendime yetecek kadar zenginliğim var hiç anlamadım yani.


Mutsuzluk,yalnızlık gibi kendisi hiçbir zaman mutsuz olmuyor ya da yalnız kalmayan çok orospu çocuğu bir his, tam geçti derken bir anda çöküyor tekrardan. Mutluluk,kesinlikle annemizin, montun fermuarını boynumuza kadar çektiği günlermiş meğer. Şimdi herkeste bir acı bir dert.
bitmek bilmiyor yaşadıkça da katlanıyor. Ya bir aşk acısı ya da bir anne yarası, geçim sıkıntısı. Bir ton derdi var milletin içten içe. Hiç dışarı vurmadığı belki de vuramadığı..

Yaşım neredeyse yirmi iki ye dayandı ve ben kendimi şuanda huzur evine terkedilmiş ihtiyar gibi hissediyorum. Ama zihnen halen lise yıllarımda gibiyim. (Liselilerle belkide bu yüzden çok iyi anlaşıyorum.) Eskiden mahallede kendimden küçüklere zorla 'abi' dedir tirdim  Şimdi ise gereksizce abi diye hitap edenleri boğasım geliyor.

Küçükken yaz tatillerinde çoğu mahalle arkadaşım, memleketlerine giderdi,. Bende bütün yaz tek başıma takılırdım. O zamanlar bilgisayar, iphone, facebook, twitter falanda yoktu. Sıkıntı ve yalnızlıktan karıncalar ile oynuyordum. Çok çekti o karıncalar benden,büyüteçle mi yakmadım, kibrit kutusuna doldurup ateşe mi vermedim, birçok bilimsel deneyim de harcandı zavallılar :(  ama ben günah olduğunu bilmiyordum o vakit, ertesi yaz tatilinde cami hocamızdan öğrenmiştim karıncaları öldürmenin günah olduğunu fakat o minik,fasülye beynim dinde (bug) açık buldu sanıp,karınca yuvalarını tespit edip kafasını kaldırıp karıncaları görmezden gelip eziyormuş numarası yapıp günah işlemekten yırttığını düşünmüştü. Neyse konu nereye gitti, o piçkuruları memleketten döndüklerinde oralarda yaşadıkları şeyleri anlatırlar beni özendirirlerdi, o kadar çok eğlendiklerini düşünüyordumki bazen onlar geldiklerinde trip atıp yanlarına bile gitmiyordum :D Şimdi ise para verseler gitmem oralara.

Buralar artık benim toprağım, memleketim, sevgilim, dostum,arkadaşım, herşeyim. Beykoz kesinlikle cennet olmalı... Çocukluğum tamamiyle burada geçti, bir ay ayrı kalsam özlüyorum bu şehri.

Çocukken büyüyüp yaşamak için can atarken büyüyünce yaşlanmamak için dua etmemiz ne garip ? Boktan hayat dedikleri bu olsa gerek. Büyürsün okursun aşık olursun. Hayatın anlamı sanırsın, içindekileri söylemek istersin,söyleyemezsin. Mutsuz olursun,mutlu olursun.. Ama sonradan gideceği için derin bir mutsuzluk daha yaşarsın.. Geçip gider. Keşke o çocukluk dönemimizdeki birlik bütünlük hiç olmasaydı , şimdi yarım yarım yaşamaktansa...

Neyse belki uyandığımda normale dönerim

Özet:Yok

Gönlümüz hep seni arayacak büyük üstad .........

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder