26 Mart 2013 Salı

Mutsuzum Çünkü

Daha önemli bir işiniz var ise bence onu yapın. Çünkü boş konuşacağım.

Mutsuzum çünkü işsizim

Özgür olmak.. özgür olduğunu hissetmek anlatılamaz bir duygu.. hani o an istediğin her şeyi yapabilirmişsin gibi, hani ne bileyim kimseden izin almadan sahilde oturmak falan çok güzel bir duygu ama bu duygu uzun vadeli bir duygu değil, bir zaman sonra tamamiyle umutsuzluğa giden bir duygu olarak yer değiştiriyor. Aslında halen güzel bir duygu ama bu sadece parası ve gelecek kaygısı olmayana...

Mutsuzum çünkü geleceği olmayan bir bölümde okuyorum

Türkiye de her beş gazetecilik öğrencisinden dördü işsiz. Objektif habercilik diye birşey yok, illa bir taraftan yazacaksın ve göt korkusuyla yazmak zorundasın! Birinci sınıfta gerçek, dürüst, objektif gazeteci nasıl olunur onları öğrettiler tabi bunu gerçek günümüz gazeteciliği ile kıyasladığımızda şoklar içerisindeydik. Şuan dördüncü sınıftayım ve ders notundaki yazıyı aktarıyorum " medya çalışanlarının objektif olması gerektiği yönündeki inanış, bir ideal olarak kalmaktadır. Gerçek dünyada ise böyle bir objektiflikten söz etmek olanaksızdır. " şimdide diyor ki size başta böyle öğrettik ama siktir edin onu siz gerçek dünyadaki gazeteciliğe hazır olun. Geleceği olmayan gazeteciliğe.. Oturduğu yerden, twitter dan, kulaktan dolma yapılan gazeteciliğe..

Mutsuzum çünkü göz göre göre ülkem kötüye gidiyor

Bunu açıklamaya bile gerek duymuyorum. Allah sonumuzu hayır etsin. Belki ben göremem ama çocuklarım, torunlarım çok güzel bir yönetim ve ülke ile yaşar.

Mutsuzum çünkü kararsızım.

Kararlı olma konusunda öyle birini ve öyle bir sektörü tanıdım ki şaşkınlıkla ve ibretle karşıladım. Belkide en yorucu, en iğrenç, en dandik denilebilecek ve adını duyunca hakir görebileceğin bir meslekte bir insanın ne kadar mutlu, umutlu ve istekli olabileceğine şahit oldum. " Ben bu işte kendimi geliştireceğim " dedi bana. Bana göre zaten işini mükemmel yapıyordu, ancak o kendisini yeterli görmüyordu. Hep daha mükemmelini yapmaya çalışıyordu, en yorucu en sıkıntılı anlarda gelen üstlerinin onu aşağılayıp azarlamasına sadece " tamam abi " diye cevap verebiliyordu. İşini mükemmel yapmış olmasına rağmen hakettiği değeri göremiyordu.  Ama o bunların hiçbirisini düşünmüyor tek düşündüğü cumartesi akşamı eve gidince buz gibi bira ve televizyon keyfi idi. Mutsuzum çünkü hak ettiği değeri göremeyen insanlar var. Keşke bu arkadaş kadar kararlı olabilseydim. Olamadım.

Mutsuzum çünkü yanlış kişilere yanlış saygılar duyuluyor.

Beş kuruş değeri olmayan, konuşmasını bilmeyen, görgüsüz, kibirli insanlar sırf parasından ötürü el üstünde tutuluyor, abi çekiliyor, götleri yalanıyor, ayakları yıkanıyor. Kendilerine saygı duyulduklarını sanıyorlar ama yanlış, gerçek saygı akbilin bittiğinde " önemli değil kardeş bizden olsun " demesi kadar samimi olmalı. Param karşılığı bana duyulan saygı yerine yemek yediğim lokantada on kuruşum çıkmadığında "canın sağolsun kardeş" lafını duymak bana kendimi daha iyi hissettiriyor o para karşılığı gösterilen saygıya kıyasla.


Teşekkür ederim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder