Az gittik uz gittik askerliğin sonuna geldik..
5 gün daha kamufaj ve postal..
ardından sivil hayat..
ve koğuş yok, komutan yok, esas duruş yok, selam yok, hergün hergün traşta yok..
Üstelik emretmek emir almak yok..
Yok yok yani sivil hayatta :)
Çıkış göründü...
Tadında bırakalım Erzurum.
Bırakta ben gideyim...
Şimdi efendim, kaç ay askerlik yaptında serzenişte bulunuyorsun .. Bizim dedelerimiz 3-5 sene askerlik yapmışlar. gıkını çıkarmamışlar.. Takmışlar göğüslerine madalyayı, dillerine askerlik anılarını gururla anlatıyorlar..
Peki ya Sen! kısa dönem, poşet efendi.. 6 ay askerlik yapıyorsun.. Siteminden yanına varılmıyor... ecdadının kemikleri sızlıyor.. diyebilirsiniz..
Olabilir paşamm.. yıl mertebesinde olmasada ay bazında bende o kamuflajı giydim, bot bağladım vazifemi yaptım.. Bende yaşadım...
Her neyse..
Evet kaynatasızlar artık yolun sonuna geldik. Atarsa 5 şafak deli gibi sıkıştırmaya başladı. Sonunda kurtulucam bu mantık dışı yerden.
Burası saçmalıklarla dolu bir yer kaynatasızlar öğrendiğiniz iyi şeylerin dışında öğrenilen en büyük şey çakallık, hayatta kalma, kendini ezdirmeme mücadelesi. Burada kendini korur ezdirmezsen hayatta ( sivil ) da başarılı olursun. Askerliğin öğrettiği en büyük olay bu.
Ve tabiki hasret, özlem..
Burada ailenin ve sivil hayatın değerini çok iyi anlıyorsunuz. Sivilde tenezzül etmediğiniz olgu- olaylar burda kıymete biniyor. Halıyı özlüyorsun mesela, halıya ayak basmayı özlüyorsun, spor ayakkabıyı özlüyorsun, çayı, temiz çatal kaşığı, geç yatmayı, geç kalkmayı, düzgün bir uykuyu. Sivile dair ne varsa özlüyorsun.
Pişmanlıklar...
Sivilde yaptığın salak saçma şeyler, anne babaya yaptığın gereksiz atarlar burda canını çok sıkıyor. Pişman oluyorsun, gereksiz yere öyle yapmışım diyorsun ister istemez. Kimin seni daha çok önemsediğini gerçek dostunu, düşmanını öğreniyorsun. Sivilde selam dahi vermeyeceğin, adam yerine koymayacağın insancıklara ağam- paşam çekmek , kedinin aslan olduğunu görmek ve kabullenmek zorunda kalıyorsun. Elinden hiçbirşey gelmediğini anlayıp sineye çekiyorsun...
Acısıyla tatlısıyla 165 günü geride bıraktım. Sivilde hiç yapmayacağım şeyleri yapmak zorunda kaldım. Yönetici sıfatının verdiği yetkileri kırmadan üzmeden kullanmaya çalıştımsa da olmadı. Dışlandım, fakat umrumda dahi olmadı kafamdaki tek şey buranın gelip geçici olmasıydı. Adaletli olmanın zorluğunu, adalet dağıtmanın zorluğunu sonuna kadar hissettim.
Burada çektiğim sıkıntılar umarım sivilde bana güç kaynağı olur diyerekten kendimi avutuyorum.
Yalnızlık...
Otobüse binip o güzel yuvamdan ayrılır ayrılmaz yapayalnız olma duygusunu dibine kadar hissettim. Adeta mahşer yerinin bi numunesi gibi yapayalnızsın ve sana el uzatacak kimse yok. Herkes kendi derdinde ve biçare durumda.
Askerlik dünya halinin kısa bir özeti gibi. Birileri geliyor ona alışıyorsun, ısınıyorsun ve günü geldiğinde gidiyor. Bir daha hiç göremeyeceğini biliyorsun, üzülüyorsun sonra yeniden birileri geliyor, bu sefer o sana alışıyor, ısınıyor sonra sen gidiyorsun. Tıpkı yaşlanıp ölmek gibi.
Sanırım dünya hayatı 5 safhadan oluşuyor.
- Çocukluk çağı
- Okul çağı
- Askerlik çağı
- Olgunluk
- Yaşlılık
Ben askerlik çağını bitirerek sanırım hayatı ortaladım. Artık büyük kararlar alma, büyük icraatler yapma evremdeyim. Şafak sıkıştırdıkça bunları düşünüp duruyorum kaynatasızlar. O nöbet kulübesinin ıssızlığı, yapayalnızlığı sizi düşünmeye zorluyor. İstemesenizde düşünüyorsunuz.
Buradaki vaktimi tamamladım kaynatasızlar, bot bağlamayanlar düşünsün gerisini. Bu şafaktan sonra ben mi düşüneyim :D Umarım hayırlı güzel bir hayat bizi bekliyordur.
Selametle
Hava Piyade Çavuş Zafer
27 Kasım 2014 Perşembe
17 Haziran 2014 Salı
Bir Garip Yolculuk
Selam kaynatasızlar. Bayağıdır nadasa yatmış vaziyette beklediğimden yazmıyordum. Psikolojikmen çöküğüm bu aralar, sanki üç gün sonra ölecekmiş gibi yaşıyorum hayatı, hiç yapmadığım şeyleri yapıyor, hiç denemediğim yemekleri, tatlıları yiyorum.
Çevremdeki hiçkimse benim üzerimden plan yapmıyor, annem dahi artık elbiselerimi ütülemiyor. Önemli bir olayın tarihini önceden bilmek güzel değilmiş kaynatasızlar. Üç gün sonra bot bağlayacağım, kamuflaj giyip, itaat etmeyi, boyun eğmeyi, vatan borcumu ödeyeceğim.
İki ay öncesinde eğlenceli gelen beni heyecanlandıran bu olay gün yaklaştıkça askeriye psikolojisine girmenin ne kadar zor olduğunu fazlasıyla hissettirdi. Tam üç gün sonra hiç bilmediğim bir yeri mesken edicem. Huyunu suyunu bilmediğim bir sürü kişiyle arkadaş olmak zorunda kalacağım.
Bir de sinir bozucu olan, sanki ben gidince heryer lmfo nun kliplerindekı gibi heryerde partiler, eğlenceler olacakmış, bütün eğlenceli şeyleri kaçıracakmış gibi düşünceler geliyor aklıma :D
Biranda neredeyse tüm yaşam tarzımı değiştirip oranın zorlu yasam tarzına adaptasyon kurmaya çalışacağım. En zoru ise otobüse bindiğim andan itibaren başlayacak olan yalnızlık...
Sevdicegimi, annemi, babamı, kardeşlerimi, arkadaşlarımı uzun bir süre göremeyecek olmanın hüznünden sanırım bu moral bozukluğu.
Uzun bir süre internet, uzun uyku, güzel yemekler, sevdigim tüm güzel şarkıları, çıkacak güzel bir filmi göremeyecek olmanın hüznüyle..
Gidiyorum.
Hakkınızı helal edin
İstikamet! Kütahya
http://www.youtube.com/watch?v=1eScc79F1Pg
Çevremdeki hiçkimse benim üzerimden plan yapmıyor, annem dahi artık elbiselerimi ütülemiyor. Önemli bir olayın tarihini önceden bilmek güzel değilmiş kaynatasızlar. Üç gün sonra bot bağlayacağım, kamuflaj giyip, itaat etmeyi, boyun eğmeyi, vatan borcumu ödeyeceğim.
İki ay öncesinde eğlenceli gelen beni heyecanlandıran bu olay gün yaklaştıkça askeriye psikolojisine girmenin ne kadar zor olduğunu fazlasıyla hissettirdi. Tam üç gün sonra hiç bilmediğim bir yeri mesken edicem. Huyunu suyunu bilmediğim bir sürü kişiyle arkadaş olmak zorunda kalacağım.
Bir de sinir bozucu olan, sanki ben gidince heryer lmfo nun kliplerindekı gibi heryerde partiler, eğlenceler olacakmış, bütün eğlenceli şeyleri kaçıracakmış gibi düşünceler geliyor aklıma :D
Biranda neredeyse tüm yaşam tarzımı değiştirip oranın zorlu yasam tarzına adaptasyon kurmaya çalışacağım. En zoru ise otobüse bindiğim andan itibaren başlayacak olan yalnızlık...
Sevdicegimi, annemi, babamı, kardeşlerimi, arkadaşlarımı uzun bir süre göremeyecek olmanın hüznünden sanırım bu moral bozukluğu.
Uzun bir süre internet, uzun uyku, güzel yemekler, sevdigim tüm güzel şarkıları, çıkacak güzel bir filmi göremeyecek olmanın hüznüyle..
Gidiyorum.
Hakkınızı helal edin
İstikamet! Kütahya
http://www.youtube.com/watch?v=1eScc79F1Pg
21 Ocak 2014 Salı
Mezun Olmak
İnanması güç ancak sonunda 16 yıllık eğitim sürecim sona erdi (pardon 16,5 :D) Bir ara o kadar umudumu yitirmiştim ki sanki hiç bitmeyecekmiş gibi, hiç sonu gelmeyecekmiş gibi duruyordu. Bu son beş aylık süreç hiç te kolay geçmedi kaynatasızlar. Durun anlatayım.
Mesleki Ingilizce adında şirin ama bir o kadarda acımasız bir ders vardı ve bu dersi geçebilmek için Christian bale ya da Jennifer Lavrance olmak gerekiyordu. Bu amınakodumun dersi başıma bildiğin bela olmuştu, geçebilmemin imkanı kalmayınca, bütün müfredatı okuyup çıkar bir yol aramaya koyuldum. (ahahah ortalıgı velveleye vermeye kararlıydım) büyük bir araştırmadan sonra beklediğim o açığı buldum.
- - 3.yy daki seçmeli mesleki İngilizce 1 dersini alabilmek için ORTA-ÜST düzeyde İngilizce bilme şartı aranır.
İşte beklediğim açık, bu madde hayatımı kurtaran, maddi manevi sıkıntılarımdan arındıran mucizevi bir maddeye dönüştü bir anda. Okuluma bu açığı güzel bir dil ile dilekçe yazıp bu dersin kaldırılmasını istedim. Sonuç
SİKLENMEDİM
Yılmadan devam edip rektöre mail yöntemi ile ulaşıp durumu anlattım, umutsuzca, koskoca rektör beni mi dinleyecek düşüncesi ile... Gerçi bulduğum madde bana o kadar güç (seçmeli bir dersi zorunlu olarak ve orta ve üst düzeyde ingilizce bilmeme rağmen) veriyordu ki rektör ilgilenmemesi durumunda cumhurbaşkanlığına yazmayı dahi düşünüyordum ( umut fakirin ekmeği )
Çok geçmeden, 2 gün sonra okula çağırıldım. ( kilometrelerce ötedeki okuluma zar zor ayaklarına gidip, ilgilenin dediğimde yetkililerin yüzüme bakmadığı okulum)
Arayan bölüm dekanıydı.
- Zafer bey, sizin böyle böyle bir sıkıntınız varmış isterseniz okula gelin bu süreci hızlandıralım.
+ tabikide ne zaman müsait iseniz görüşmeye gelirim hocam.
- tamam hemen bugün gel.
Gittim, ders kaldırıldı. Yerine iki adet şirin mi şirin sevimli mi sevimli iki ders verildi (alternatıf medya, eleştirel gazetecilik) rektör mailimi tüm fakülte öğretim görevlilerine yollamış. Büyük bir panik gözlerden seziliyordu. Bir ara iki dekan kendi arasında konuşurken " Neden böyle bir şey yapmış anlamadık, biz çözerdik aslında " diyerek den bana sitem ediyorlardı :D
Tabi kaynatasızlar bu olay bana dahada cesaret ve yırtıcılık kazandırdı. Bu dersleri koyup hatalarını kabul etmeleri benim onlardan tekrar talepte bulunmama sebebiyet verdi :D bu hatalarını ben yarım dönem kayıp ve yarım dönemlik harç ödeyerek verdiysem onlarda bana verecekti. Neyse, kısaca bu hatanın geçen sene bütün çabalarıma rağmen düzeltilmemesi beni mağdur bıraktığı ve hatanın kabulü nedeniyle derslerden muaf ya da tek dönemde toplanmasını talep eder bir dilekçe daha doldurup fakülteye bıraktım. Çok geçmeden fakülte yönetim kurulu bu talebim için toplandı, ve benim için madde çıktı :D
" Madde 2: Yapılan görüşmeler sonucunda 2013-14 eğitim öğretim yılında gazetecilik öğrencileri güz yarıyılında tek dersi 'meslekı ingilizce 1' bahar döneminde tek dersi 'mesleki ingilizce 2' olanların bu dersten muaf tutularak, 5. ve ya 6. yarıyılında ki eksik kalan kredilerine bakılmaksızın mezun edilmelerine karar verildi "
Mahkeme sonucu bekler gibi kurulun kapısının önünde idim ogün, sonuç içeriği elime verildiğinde dünyada benden mutlu insan yoktu. Ayaklarım yere basmıyordu adeta, okuldan mezun olmak dahi beni bu kadar mutlu edemezdi, büyük bir davayı kazanıp idamlık adamı beraat ettiren avukatın sevinci vardı sanki üzerimde. Sevinçle evimin yolunu tutmuştum sonrasında :D
İşte böyle kaynatasızlar, bu olay sırf benim yararıma değil benden sonra gelen öğrencilerin de yararına olmuştu, tek fark onlar hiç uğraşmadan böyle bir avantajın içindeydiler ve bütün bunları benim yaptığımı sadece kendi sınıfımdakiler biliyor.
Evet, bana düşen sadece 2 dersi verip mezun olmak kalıyordu,sıkı bir hazırlıktan sonra sınava girdim.Tam istediğim gibi gitti sınav geçtiğimden %100 emindim. Dün açıklandı. Nasıl bir hırs yaptıysam 95-100 almışım. (50 baraj) bu sonuçlar benim mezun olduğumun göstergesi oluyor tabii ki.
Bunca yıldır öğrenci statüm bitti, artık öğrenci indirimi talebinde bulunamayacak, indirimli akbil basamayacağım :D dilenciye bile ben öğrenciyim dediğimde yanımdan giderdi.
Ne mi hissediyorum? Hiçbir şey. Ya da çok şey bilmiyorum, çok karışık bir duygu. Seviniyorum ama sevinemiyorum. Üzülmek ise çok saçma... Sikimsonik duygular içerisindeyim, 16,5 senelik maceranın sonuna gelmiştim. Artık, ders notları, 2b sivri uçlu kurşun kalemler, vize, final, bütünleme, uykusuz geceler, üstleri renkli keçeli kalemle çizilmiş önemli kelimeler, defterler, küçük kopya kağıtları hayatımda pekte önemli bir yere sahip olmayacaklar. Bunlar tabiki unutulmayacak her zaman aklımda güzel bir anı olarak kalacak :( Sevindiğim şeyler de var tabii ki, o buruşuk suratlı hocaları görmeyecek onlardan not dilenmeyecek, onlara yaranmak için bir girişimde bulunmayacağım. Dahada kötüsü hayatımda bu beğenmediğim eğitimli üstün insanlar yerine cahil, birilerinin torpili ile mevkilere gelmiş patronlarıma, müdürlerime yaranmaya ve gözlerine girmeye çalışacağım. Bazıları bunu yapmam dese de sike sike yapmak zorunda kalacaklarını biliyorum.
İşte öyle kaynatasızlar, bundan sonrası ne olacak, hayat nereye götürecek hiç bilmiyorum. Aslında bilmek de istemiyorum çünkü azıcık düşünmesi dahi ürkütücü, artık o güzel hayat sona erdiğini bundan sonrasının çokta güzel olmayacağını kestirebiliyorum. Endişelerden kurtulmanın yolu düşünmemekmiş, düşünmemeye çalışacağım. Bu konuda başarılı olabilir miyim bilmiyorum.
Yazımı fazla uzatmak istemiyorum kaynatasızlar. Hakkımda iyi, hayırlı dileklerde bulunmayı ihmal etmeyin :D çok etkili o dilekler.
Kalın sağlıcakla...
Kalın sağlıcakla...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
